เดี้ยนหายไปนาน จริงๆ แล้วก็ไม่ได้หายไปไหนหรอกค่ะ ยังคงวนเวียนอยู่แถวนี้แหล่ะ ยังคงใช้วิถีชีวิตแบบเดิม เพียงแต่ช่วงนี้อารมณ์ขึ้น ๆลงๆ ไม่อยากจะอัพได หรือทำอะไรเลย...อาจเป็นเพราะฮอร์โมนผันผวน...หรือเดี้ยนเข้าสู่ช่วงเปลี่ยนวัย....จากวัยสาว สวยใส สู่วัยสาว สวยใสมาก ก็ไม่ทราบ เลยไม่อยากทำอะไรเลย อีกอย่างช่วงนี้เดี้ยนรับบินมากขึ้น พอดีเบสกรุงเทพขาดคน วันหยุด ใครหยุดยาวหน่อยเค้าก็จะโทรมาขอให้บินให้หน่อย เดี้ยนก็เซย์โอเค เพราะไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว บินไปขำๆ เที่ยวละ 2 วัน หาตังค์มากินหนมเล็กน้อยจุบจิบแก้เบื่อก็เอาว่ะ...

เดี้ยนหายไป ตอนแรกกะหางานใหม่ที่น่าสนใ จ พอดีไปอ่านเจอสายการบินหนึ่งของอเมริกา แลดูน่าสนใจ ชื่อ naked Airlines 

ใช่ค่ะ สายการบินเปลือย เป็นสารการบินที่เปิดขึ้นเพื่อรับผู้โดยสารที่นิยมใช้ Holiday ไป nude beach แต่ลูกเรือไม่ต้องเปลือยนะค่ะ เพราะเป็นกฏหมายเกี่ยวกับสายการบินในอเมริกาต้องสวมใส่ยูนิฟอร์มตลอด (นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่เดี้ยนเปลี่ยนใจ อิอิ) เข้าไปดูรูปเที่ยวบินปฐมฤกษ์ เดี้ยนถึงกับถอดใจแบบไม่ไปแน่ๆ เพราะดูบรรดาเหล่าผู้โดยสารแล้ว...เอิบ คงไม่เจริญหูเจริญตาสำหรับเดี้ยนหรอก เลยไม่เอาค่ะ..

ตอนแรกดูบั้นท้าย ยังไม่แน่ใจเท่าไหร่ แต่พอหันหน้ามาเท่านั้นแหล่ะ....แถ่น แท้น แทน..

เดี้ยนเปลี่ยนใจดีกว่าค่ะ แบกถาดอยู่อย่างเดิมอ่ะดีล่ะ..

เรื่อง iPhone ของเดี้ยนใช้แล้วก็สวยดี สวยมาก เหมาะกับผู้หญิงสวยๆ อย่างเดี้ยน

แม้ตอนนี้มีปัญหาจุกจิกกวนใจเล็กๆ น้อยๆ แต่เดี้ยนก็ถือว่าคุ้มค่ะ เพราะซื้อมาแค่ 15500 บาท และใช้งานได้สนุกมาก เพราะ มีการเพิ่มข้อมูล application ต่างๆ มากมายรายวัน เป้น 100 อย่าง เลือกลงได้เลยว่าอยากใมอถือเราใช้ทำอะไรได้บ้าง สนุกตรงนี้แหล่ะค่ะ เดี้ยนเบื่อฟังชั่นนี้ก็ Unintall ไป อย่างได้ อันนี้ก็ เลือกลง เปลี่ยนไปเรื่อยๆ ไม่จำเจเหมือนมือถือโนเกีย(ไม่ใช่ซิมเบี้ยน)ที่เดี้ยนใช้อยู่เพราะ ฟังชั้นมัน ไอค่อนต่างๆ มันเปลี่ยนไม่ได้

ตอนนี้เดี้ยนเลยเสียตังค์ไปกับ accessories ค่ะ แต่ยังหาดีๆ ยากเพราะถือว่ายังเป็นของใหม่ accessories ดีๆ สวยๆ ต้องสั่งมาจาก อเมริกา บ้านเราของก็อปต่างๆ ยังไม่ค่อยมี ที่มีก็ไม่สวย เยินค่ะ เดี้ยนยอมจ่ายแพงแต่เอาสวยๆ หน่อยดีกว่า มือถือเราตั้งแพงจะมางกกับของจุกจิกก็ใช่เรื่องนะคะ เดี้ยนเลยซื้อ Bodyguardz ฟิล์มกันรอยแบบกันทั้งตัวค่ะ ติดแล้วสวยเชียว กันทั้งตัว ไม่ต้องกลัวเป็นรอยขีดข่วน..เสียเงินไปกล่องนึง 950 บาท มี 2 ชุด หาร 2 กับเพื่อนสจ๊วตหนุ่มอีกคน.. เดี้ยนยังไม่พอ ซื้อ ซองหนังสีดำ สวยงามมาอีกอันราคา 1600 บาทใช้ กรี๊ด ดู สวยงามมาก คุณค่าที่เดี้ยนคู่ควร..

หมดจากเรื่อง iPhone ก็มาเรื่องงาน ช่วงนี้เดี้ยนเหมือนเข้าวัยฮอร์โมนผันผวนจริงๆ นะค่ะ อารมณ์พุ่งปรี๊ดได้ง่ายๆ วันก่อนเจอผู้โดยสารกวนทีน เดี้ยนตอนเสริฟน้ำ....คือคาร์ทเครื่องดื่มเดี้ยนเนี่ยมีเครื่องดื่มยัดไว้เยอะมากค่ะ ไหนจะเอาวางไว้ข้างบนอีก เดี้ยนก็ถามตามปกติ Hi...May I offer you a drink before we start our dinner service? ผู้โดยตอบมาว่ายูมีอะไรมั่งอ่ะ...เดี้ยนก็ อืม...นิดนึง...ตอบไปว่า มีเยอะมาก....ยูบอกมาว่าเอาประเภทไหนดีกว่าเดี๋ยวเดี้ยนหาให้ เอาซอฟดริ้งค์, Juice, Beer, Hot Drink, Wine

เค้าจ้องหน้าเดี้ยน....เดี้ยนก็เอ๊ะ อีตานี่....จะให้กรูร่ายรายการเครื่องดื่มในคาร์ทให้ฟังเนี่ย 15 นาทีก็คงไม่หมดนะคะ...มันเลยเริ่มกวนโอ้ยเดี้ยนค่ะ ขอประเภทมี่แพงๆ หรือหายากๆ ที่ไม่ค่อยมีใครเค้าเสริฟกันในชั้น Economy อ่ะค่ะ มันบอกขอซุป (หอย กุเสริฟเคร่องดื่มอยู่นะค่ะ) เดี้ยนบอกขอโทษค่ะไม่มี  อยากได้เครื่องดื่มร้อนเหรอ...มันบอกเปล่าแค่ถามดูเผื่อมี (อยากบอกเค้าเสริฟที่ FirstClass สำหรับไฟลล์ข้ามทวีปค่ะ ไม่ใม่ไฟลล์ 3 ชม. อย่างนี้ จากไทเป มานาริตะ) จากนั้นขอแชมเปญ เดี้ยนบอกไม่มีค่ะ ชั้นประหยัดไม่ได้เสริฟแชมเปญ มันเปลี่ยนเป็นขอชา เดี้ยนบอกโอเค เดี้ยนมี ชาจีน ชาเขียวญี่ปุ่น ชาอังกฤษ รับอะไรดีค่ะ มันบอกเอา ชาแดง RedTea แต่ขอแบบเย็นที่เป็นกล่องๆ อ่ะ...

เดี้ยนเริ่มปรี๊ดเต็มที่...บอกไม่มีค่ะ มีแต่ร้อน และไม่มีชาแดงมีแต่ตามที่บอกไป หันไปดูอีกด้านเพื่อนเสริฟจะเสร็จอยู่ล่ะ เดี้ยนยังติดแง่กกับอีตานี่อยู่เลย อยากกรี๊ด...แล้วบอก ยูนึกไปก่อนะ ชั้นขอเสริฟคนอื่นก่อน คิดได้ เมลล์มาบอกนะ ไฟลล์หน้าจะได้เสริฟได้ถูก...มันขอใหม่ขอน้ำแครนเบอร์รี่ (เดี้ยนถอนหายใจนิดนึงเบาๆ แบบเต็มที่แล้วนะค่ะ คนอื่นรออยู่ไม่ต้องกินกันพอดีไฟลล์ยิ่งสั้นๆ อยู่ เดี๋ยวต้องเสริฟน้ำอีกรอบกับอาหารเย็นด้วย โอ้ย กรี๊ด เดี๋ยวทำไม่ทัน เดี้ยนคิด) ด้วยอาการฮอรฺโมนผันผวนของเดี้ยน อิ อิ โทษฮอร์โมน พูดออกไปไม่ทันคิด Sir, This is 747 NOT 7 11(คุณค่ะ นี่เครื่องเซเว่นโฟว์เซเว่น นะค่ะ ไม่ใช่ เซเว่น อีเลฟเว่น ถึงจะหาได้ทุกอย่างที่คุณอยากได้) For juice I have only Apple Juice, Tomato Juice, and Orange Juice....and again one more time, what would you like to drink? Please do not wast my time by doing such a thing like this.....พอนึกขึ้นได้ก็ Ooops พูดไปแล้ว เลยได้แต่ยิ้มแบบ สวยประหาร ขยิบตาข้างขวาให้หนึ่งที เชิงบอกว่าชั้นล้อเล่นนะ ( แต่กุเอาจริง)

 ฮีเลย พูด Ok Ok I take water. เดี้ยนพ่นลมออกทางปากแบบโล่งอก ( ทำให้เห็นเลยนะคะ) แล้วบอก certainly Sir. รีบเทน้ำให้ แล้วสบัดบ้อบเสริฟแถวต่อไปทันที มิวายแอบกัดอีตาคนเมื่อกี้อีกที บอกคนต่อไปว่า So sorry to keep you waiting, sir...may I offer you a drink?

และก็จบไฟลล์แบบไม่มีเลือดตกยางออกค่ะ ทั้งเดี้ยนที่รอดจากจดหมายคอมเพลน ทั้งผู้โดยที่ไม่โดนเดี้ยนกระโดกัดหูให้...อิอิ

จนวันกลับค่อยดีหน่อยได้ Dead Head กลับนั่งเป็นผู้โดยสารไม่ต้องทำงาน แอบเช็คที่ว่างมา อืม เห็น First Class มีว่าง 1 ที่ Business Class ว่างประมาณ 10 ที่ นอกนั้นเป็น Economy DeadHead พวกเดี้ยนจะได้คอนเฟริมที่นั่งที่ Economy แล้วรออัพเกรดนั่งเฟริส หรือ บิวเนส ถ้าว่าง ก็ ได้แต่หวังว่าไม่โดนนั่งอีโคโนมี่ ตั้งแต่บินมาเวลา Dead Head ยังไม่เคยโดนนั่งอีโคโนมี่เลย ถ้าโดนนั่งยอมทำงานดีกว่าค่ะ ก่อนถึงเวลา Pick Up Time เดี้ยนเลยแต่งตัวให้เต็มเหนี่ยว โบกหน้า ทำผมสุดเนี้ยบ เพราะการอัพเกรดเค้าดูจาก Seniority ก่อน คือเริ่มงานก่อนได้อัพก่อน และดูเรื่องการแต่งตัวให้เรียบร้อยไม่ใช่ยีนส์เสื้อยืดผ้าใบ คือต้องแต่ง Business Attire อ่ะค่ะ ถ้าแต่งไม่เรียบร้อยโดนนั่งข้างหลังแน่ แม้ข้างหน้าจะว่าง...แอบเช็คก่อนออกโรงแรม

กรี๊ด...กลับด้วยกัน 8 คน เริ่มงานพร้อมกับเดี้ยนอีก 2 คน นอกนั้นเทรนรุ่นหลังเดี้ยน กรี๊ด เดี้ยนต้องสู้อีกสามคน ซึ่ง อีก 2 คนนั้นเป็น Chief Purser ซะด้วย กรี๊ด แล้วก็มีเดี้ยนที่เป็นลูกเรือ ฮ่วย....ซวยล่ะ แต่แอบดูในรุ่นเดียวกันจะมีลำดับก่อนหลังหรือ Seniority ในรุ่นอีกที กรี๊ด เดี้ยนเป็นเบอร์หนึ่งค่ะ....ฮ่วย...แอบดีใจ อ้อ Seniority ที่ว่าดูจากวันเทรนหรือวันเริ่มงาน สำหรับรุ่นที่เทรนพร้อมกันใช้จับสลากเอาค่ะ ไม่ได้เรียงจากอายุของหนังหน้าแต่อย่างใด เพราะเจ้ Chief Purser อีกคน อีก 4 ปีก็ จะเกษียณแล้วค่ะ หุหุ เบ้ดเสร็จได้ Boarding Pass มาเดี้ยนได้นั่ง 4F หรือ First Class คนเดียวค่ะ หุหุ นอกนั้นนั่ง Business Class ทั้งหมด เริ่ดๆ มีเพื่อนคนนึงบอกเดี้ยน แกเสียสละแลกที่ให้เจ้ Chief Purser สิ...เดี้ยนตอบ ไม่ค่ะ เพราะนี่เป็นสิทธิที่เดี้ยนพึงได้...สั้นๆ ได้ใจความ

นี่คือชุดที่เดี้ยนใช้นั่ง First Class ค่ะ แอบผูกผ้าพันคอทั้งๆ ที่เดินเข้าเครื่องร้อยชิเป๋งเลย แต่กลัวเค้าหาว่าใส่เสื้อคอกลมไม่มีปกไม่เรียบร้อย เลยผูกใว้ และทำหน้าเชิ่ดๆ เริ่ดๆ เข้าไว้ อิอิ

Jacket PRADA ค่ะ หุหุ

เสื้อคอกลม มีกระดุมที่ว่ากลัวโดนดาวน์เกรดเพราะไม่มีปก

แต่วันนั้นแอบใส่กางเกงตัวโคร่งแนวเท่ค่ะ พร้อมส้นเข็มสูงห้านิ้ว อิ อิ

ประตูเครื่องปิดก็ เริ่ดค่ะ เดี้ยนไม่โดนดาวน์เกรดแน่ๆ เริ่มดริงค์กันเลยค่ะ อิ อิ เริ่มด้วย ก่อนเครื่องออกของมิโมซ่าค่ะ บอกป้าแอร์ฝรั่งไป ก็ได้มาค่ะ มิโมซ่าก็คือ น้ำส้มผสมแชมเปญนั่นเอง เครื่องขึ้นเสริฟอาหาร เสริฟดริงค์ เดี้ยนเลย กินไปเบ็ดเสร็จ ไวน์แดง 2 แก้ว ไวน์ขาว 3 แก้ว เหล้าหวาน หรือ Liqueur 2 แก้ว (แก้วเฟริสคล่าสแก้วใหญ่มาก คือ ไวน์ หนึ่งขสด เทได้ประมาณ 4 แก้วเองค่ะ หุหุ) ป้าฝรั่งก็เสริฟเต็มที่ว่ายูไม่ได้ขับรถกลับบ้านชิมิ....เดี้ยนบอก โอ้..โน้...I will take a CAB อิอิ พร้อมบอกไป เนี่ยเดี้ยนกินๆ ดื่มๆ ไปเนี่ยมิใช่อะไรหรอก เผื่อผู้โดยสรขอให้แนะนำไวน์ให้ ชั้นจะได้แนะนำได้ถูก...ชีตอบ ......"ถูก" พร้อมเทให้เดี้ยนไม่ยั่น...อิอิ

เครื่องถึง กทม ลากกระเป๋าเรียกพี่แท็กกลับบ้านหลับสบายเชียวค่ะ...

นี่แหล่ะค่ะ เรื่องราวต่างๆ ที่เดี้ยนหายไปนาน ยาวไปนิด อย่าว่ากันละกันนะคะ

ตามนั้นนะคะ